Join the freak show!
* één: Beetje Doof?
Ik ben een beetje doof. Het is te zeggen, ik hoor niet altijd alles even goed. Vooral op café enzo heb ik er wel eens last van. Mensen die zaken in mijn oor schreeuwen en ik die als antwoord wat lach en knik omdat ik er geen fluit van heb begrepen.
Het is allemaal begonnen toen ik nog een kindje was. Met oorontstekingen, buisjes, ontstoppingen, piependekoptelefoontests,...
In deze tijden vol Ipods, snoeiharde basstoestanden enzomeer is het natuurlijk niet zo abnormaal om een beetje doof te zijn. Maar het zit namelijk zo dat ik mij soms (al dan niet bewust) dover voordoe dan ik eigenlijk ben. Als iemand iets vraagt antwoord ik soms uit pure gewoonte met "wablieft?", terwijl ik de vraag eigenlijk wel gehoord heb. Waarop ik dan meestal een antwoord geef op de vraag op het moment dat de persoon zijn vraag net herhaald. Die "wablieft?" is een soort van reflex geworden die er gewoonlijk uit is voor ik het zelf doorheb.
Maar dat is niet alles. Als mij vragen worden gesteld heb ik wel eens de neiging om die straal te negeren, ook al heb ik ze eigenlijk wel klaar en duidelijk verstaan...
* twee: Poetstrauma
Een tandenborstel is in mijn bezit geen lang leven beschoren... Hoewel ik mijn borsteltjes altijd binnen de door de tandartsen als ideaal beschouwde periode van 3 maanden vervang, zijn die steeds tot op het bot versleten. In tandheelkundige kringen wordt het verschijnsel ook wel "poetstrauma" genoemd. Tot mijn eigen verbijstering ontdekte ik vorig weekend dat mijn nieuwe tandenborstel, die ik nog maar twee weken geleden uit de verpakking had gehaald, al volledig krom stond. Even verdacht ik zelf één van mijn huisgenoten ervan in een bui van onoplettendheid mijn tandenborstel te hebben gebruikt. Mijn verdenkingen bleken ongegrond, ik poets gewoon te hard... Maar het moet toch proper zijn?
* drie: Sing me a chançon
Mijn overduidelijke zanggenie mag dan wel niet door iedereen even hard gesmaakt worden, ik blijf volhouden! De kans dat u mij al hebt horen zingen, is aan de kleine kant. Zoja, prijs u dan bij de happy few! Mijn vocale uitspattingen vinden gewoonlijk plaats onder de douche, achter de grasmachine, op de brommer, in mijn hoofd, op het toilet, als ik alleen ben of tijdens een marginaal feestje waar de muziek heel luid door de boksen galmt.
Op de vraag wat er zoal op mijn innerlijke Ipod staat kan ik moeilijk een antwoord geven. Mijn nachtegalenstem buigt een swingend rocknummer moeiteloos om in een ingetogen en meeslepend Frans chançon! Maar naast een keelgeluid dat Farinelli zou doen wittrekken van jaloezie ben ik ook de eigenaar van een ongebreidelde fantasie (de goden waren mij gunstig gestemd). In dat fantasiewereldje beschik ik over een vijftal zangers, zangeressen en groepjes (allemaal uitgewerkte personages met biografieën en alles erop en eraan) die samen zo'n 50 eigen songs op hun palmares hebben staan. Maar genoeg daarover voor ik u te veel zou afschrikken.
* vier: toiletperikelen
Een vierde weetje over mijn persoontje is dat ik een probleem heb met toiletten:
Ten eerste moet de deur altijd op slot als ik naar het toilet ga. In het geval dat er geen sleutel op de deur zit behelp ik mij dan door angstvallig de klink vast te houden. Ook urinoirs kunnen bij mij niet op veel bijval rekenen. Waar mogelijk zal ik die dingen dan ook proberen te vermijden, bijvoorbeeld door het dichtsbijzijnde "groot wc" in te duiken. Tijdens de lagere school of in het middelbaar vermeed ik de toiletten als de pest. Met de nodige trots kan ik dan ook wel zeggen dat het aantal keren dat mijn zijdezachte billetjes in contact zijn gekomen met de bezoedelde schoolwc-brillen tot een absoluut minimum beperkt zijn gebleven! Ik had dan ook het geluk dat ik over de middag over het algemeen thuis at. Bleef ik op school eten werd het natuurlijk moeilijker, met tot gevolg dat ik dan 's avonds als een gek op mijn fietsje naar huis sprintte om dan als een hazenwind het toilet binnen te vallen. Het leven kan moeilijk zijn.
* vijf: dwangneurotisch?
Af en toe betrap ik mezelf op een neurotisch trekje. Laat me het even uit de doeken doen aan de hand van een recent voorbeeld:
Laatst las ik de krant aan mij bureautje. Om het mij gezellig te maken en omdat het 4uur was, had ik een lekker kopje koffie erbij genomen met een heerlijk koekje (voor de geïnteresseerden: Senseo Classic en Prince 75 Vanille). Terwijl ik al slurpend en smakkend de krant doorbladerde raakte mijn kopje koffie algauw leeg, waarop ik het op mijn bureau liet naast het pak koekjes. Na zo'n vijf minuten merkte ik dat ik mij niet langer kon concentreren op wat ik las. Mijn blik dwaalde steeds onwillekeurig af naar het lege kopje en het pak koekjes dat ietsje verder stond. Hoe hard ik het ook probeerde te negeren, het lukte mij niet meer mijn aandacht op mijn krant te vestigen. Dus heb ik het kopje afgewassen en terug op zijn plaatsje in het rek gezet, de kruimels van mijn bureau geveegd en in de vuilbak gedumpt en het pak koekjes terug opgeborgen. Daarna kon ik weer vrolijk verder lezen...
Voor u mij helemaal gek verklaart stop ik hier met het opsommen van mijn "mankementjes". In de hoop u nog terug te mogen zien op deze blog groet ik u!
