10 kleine negers...

We hebben drukke tijden achter de rug beste lezer. Een groepswerk (in schoolkringen beter bekend als PGO) heeft voor heel wat werk gezorgd. Hoewel er van groepswerk niet echt sprake kon zijn...

Officieel zijn we met 10 leden begonnen. Van een had ik nog nooit gehoord, laat staan dat ik haar gezien zou hebben. Het bleek om een "spookstudent" te gaan, brrrrr. Toen waren we nog met 9!

Een tweede, bijgenaamd "de metal" was al vroeg dit jaar afgevallen, dus die telde eigenlijk ook niet mee. Toen waren we nog met 8!

Een derde was vrolijk en vol goede moed begonnen aan het groepswerk, maar die goede moed was haar blijkbaar al snel in de schoenen gezonken, want de tweede week hield ook zij het voor bekeken. Geruchten in de wandelgangen doen de ronde dat de persoon in kwestie nu in een café in het Leuvense werkt, nadat ze eerst in een restaurant was begonnen waar ongelukkigerwijs de keuken in vlammen is opgegaan. Toen waren we nog met 7!

Een vierde groepslid was enkel fysiek aanwezig tijdens sommige vergaderingen (op beslissende momenten liet hij het gewoonlijk afweten). Zijn inbreng in het hele gebeuren kan makkelijk vergeleken worden met die van de (spreekwoordelijke) plant in de hoek. Toen waren we nog met 6!

Een vijfde betrad het vergaderlokaal steevast in een walm van alcoholische middelen. Tijdens de vergadering beperkte zijn inbreng zich tot de kwalijke lucht die hij uitstootte. Enkel op het einde van het hele gebeuren kwam er een lichte opflakkering (We moesten elkaar immers ook evalueren op ons gedane werk). Helaas deed die meer kwaad dan goed... Toen waren we nog met 5!

En met 5 hebben we het geheel proberen af te werken. Met veel geduld, maar bitter weinig tijd kwam er uiteindelijk iets voort uit onze samenwerking wat met de nodige fantasie in de buurt zou kunnen komen van de taak die we opgelegd hadden gekregen. Het eindresultaat was allerminst hoogstaand, maar het zit erop en we gaan door. Geen tijd om er te lang bij stil te staan. Op naar de examens!

Stokjes

Tijdens mijn afwezigheid is mij blijkbaar "een stokje toegeworpen". Het is nu de bedoeling dat ik niet minder (maar ook niet meer) dan 5 wetenswaardige eigenaardigheden over mijzelf weet op te sommen. Bizarre eigenschappen, gewoontes, kenmerken die ik bezit om me zodoende van de massa te onderscheiden ...
Join the freak show!

* één: Beetje Doof?

Ik ben een beetje doof. Het is te zeggen, ik hoor niet altijd alles even goed. Vooral op café enzo heb ik er wel eens last van. Mensen die zaken in mijn oor schreeuwen en ik die als antwoord wat lach en knik omdat ik er geen fluit van heb begrepen.

Het is allemaal begonnen toen ik nog een kindje was. Met oorontstekingen, buisjes, ontstoppingen, piependekoptelefoontests,...

In deze tijden vol Ipods, snoeiharde basstoestanden enzomeer is het natuurlijk niet zo abnormaal om een beetje doof te zijn. Maar het zit namelijk zo dat ik mij soms (al dan niet bewust) dover voordoe dan ik eigenlijk ben. Als iemand iets vraagt antwoord ik soms uit pure gewoonte met "wablieft?", terwijl ik de vraag eigenlijk wel gehoord heb. Waarop ik dan meestal een antwoord geef op de vraag op het moment dat de persoon zijn vraag net herhaald. Die "wablieft?" is een soort van reflex geworden die er gewoonlijk uit is voor ik het zelf doorheb.

Maar dat is niet alles. Als mij vragen worden gesteld heb ik wel eens de neiging om die straal te negeren, ook al heb ik ze eigenlijk wel klaar en duidelijk verstaan...



* twee: Poetstrauma
Een tandenborstel is in mijn bezit geen lang leven beschoren... Hoewel ik mijn borsteltjes altijd binnen de door de tandartsen als ideaal beschouwde periode van 3 maanden vervang, zijn die steeds tot op het bot versleten. In tandheelkundige kringen wordt het verschijnsel ook wel "poetstrauma" genoemd. Tot mijn eigen verbijstering ontdekte ik vorig weekend dat mijn nieuwe tandenborstel, die ik nog maar twee weken geleden uit de verpakking had gehaald, al volledig krom stond. Even verdacht ik zelf één van mijn huisgenoten ervan in een bui van onoplettendheid mijn tandenborstel te hebben gebruikt. Mijn verdenkingen bleken ongegrond, ik poets gewoon te hard... Maar het moet toch proper zijn?



* drie: Sing me a chançon
Mijn overduidelijke zanggenie mag dan wel niet door iedereen even hard gesmaakt worden, ik blijf volhouden! De kans dat u mij al hebt horen zingen, is aan de kleine kant. Zoja, prijs u dan bij de happy few! Mijn vocale uitspattingen vinden gewoonlijk plaats onder de douche, achter de grasmachine, op de brommer, in mijn hoofd, op het toilet, als ik alleen ben of tijdens een marginaal feestje waar de muziek heel luid door de boksen galmt.

Op de vraag wat er zoal op mijn innerlijke Ipod staat kan ik moeilijk een antwoord geven. Mijn nachtegalenstem buigt een swingend rocknummer moeiteloos om in een ingetogen en meeslepend Frans chançon! Maar naast een keelgeluid dat Farinelli zou doen wittrekken van jaloezie ben ik ook de eigenaar van een ongebreidelde fantasie (de goden waren mij gunstig gestemd). In dat fantasiewereldje beschik ik over een vijftal zangers, zangeressen en groepjes (allemaal uitgewerkte personages met biografieën en alles erop en eraan) die samen zo'n 50 eigen songs op hun palmares hebben staan. Maar genoeg daarover voor ik u te veel zou afschrikken.



* vier: toiletperikelen
Een vierde weetje over mijn persoontje is dat ik een probleem heb met toiletten:
Ten eerste moet de deur altijd op slot als ik naar het toilet ga. In het geval dat er geen sleutel op de deur zit behelp ik mij dan door angstvallig de klink vast te houden. Ook urinoirs kunnen bij mij niet op veel bijval rekenen. Waar mogelijk zal ik die dingen dan ook proberen te vermijden, bijvoorbeeld door het dichtsbijzijnde "groot wc" in te duiken. Tijdens de lagere school of in het middelbaar vermeed ik de toiletten als de pest. Met de nodige trots kan ik dan ook wel zeggen dat het aantal keren dat mijn zijdezachte billetjes in contact zijn gekomen met de bezoedelde schoolwc-brillen tot een absoluut minimum beperkt zijn gebleven! Ik had dan ook het geluk dat ik over de middag over het algemeen thuis at. Bleef ik op school eten werd het natuurlijk moeilijker, met tot gevolg dat ik dan 's avonds als een gek op mijn fietsje naar huis sprintte om dan als een hazenwind het toilet binnen te vallen. Het leven kan moeilijk zijn.



* vijf: dwangneurotisch?

Af en toe betrap ik mezelf op een neurotisch trekje. Laat me het even uit de doeken doen aan de hand van een recent voorbeeld:

Laatst las ik de krant aan mij bureautje. Om het mij gezellig te maken en omdat het 4uur was, had ik een lekker kopje koffie erbij genomen met een heerlijk koekje (voor de geïnteresseerden: Senseo Classic en Prince 75 Vanille). Terwijl ik al slurpend en smakkend de krant doorbladerde raakte mijn kopje koffie algauw leeg, waarop ik het op mijn bureau liet naast het pak koekjes. Na zo'n vijf minuten merkte ik dat ik mij niet langer kon concentreren op wat ik las. Mijn blik dwaalde steeds onwillekeurig af naar het lege kopje en het pak koekjes dat ietsje verder stond. Hoe hard ik het ook probeerde te negeren, het lukte mij niet meer mijn aandacht op mijn krant te vestigen. Dus heb ik het kopje afgewassen en terug op zijn plaatsje in het rek gezet, de kruimels van mijn bureau geveegd en in de vuilbak gedumpt en het pak koekjes terug opgeborgen. Daarna kon ik weer vrolijk verder lezen...



Voor u mij helemaal gek verklaart stop ik hier met het opsommen van mijn "mankementjes". In de hoop u nog terug te mogen zien op deze blog groet ik u!

Doe de Jezus!

Ok, ik geef het met schaamrood op de wangen toe. Ik heb mijn blogje een beetje links laten liggen de laatste dagen, weken, maanden (!). Daarvoor bied ik mijn oprechte excuses aan, eerbiedwaardige lezer, om u zolang zonder mijn schrijfsels te moeten stellen. Ik kan mij voorstellen dat het harde tijden moeten zijn geweest... Maar niet getreurd! Inspiratie halend uit het afgelopen hoogtepunt van de Christelijke jaarkalender heb ik besloten ook eens een verrijzenisje te verrichten. Et voilà, un nouveau message est arrivé!

Op de vraag waarom dit nieuwe verlossende berichtje zo lang op zich heeft laten wachten moet ik u helaas het antwoord schuldig blijven. "Geen tijd", "te veel schoolwerk", " te mooi weer", "hogere doelen" zijn natuurlijk stuk voor stuk flauwe excuses waar ik mij niet kan of wil achter verstoppen. Misschien komt mijn inspiratie maar druppelgewijs opborrelen en liep de spreekwoordelijke emmer nu pas over. Of moet de oorzaak dieper worden gezocht? In mijn onderbewustzijn. Misschien heeft het onbewust wel te maken met Britney waar ik in mijn allereerste blogje nog naar verwees. Ik nam toen een voorbeeld aan de katapultgewijze klim van haar carriëre, maar iedereen weet natuurlijk wat er daarvan is gekomen...

Maar genoeg gezocht naar mogelijke oorzaken. Gedane zaken nemen geen keer. Feit is dat u zich voortaan weer kunt verheugen op verse berichtjes vol interessante nonsens! Halleluja! Spread the word!

Hot Jambalaya!

Vandaag geen culinaire hoogstandjes in de kotkeuken, maar een oridinaire opgewarmde, doch uiterst smakelijke lasagne van den Delhaize (bien sûr). Mijn kookbuddy, ik zal hem Herwig noemen, is er namelijk een week tussenuit geknepen om te herbronnen na een ongetwijfeld zware blokperiode (ahum). Leuk voor hem natuurlijk, maar ondertussen moet ik zien te overleven.

En hier schuilt het probleem, want hoe goed we ook zijn als team (we zijn de Piet en Mimi van het kot), alleen bak ik er niks van. Enkele beruchte mislukkingen met ongewild geflambeerde konijnen en met gesmoltenTupperwarepotjes overgoten gerechten zijn hiervan de trieste getuigen. Vandaar ook dat ik mij tegenwoordig niet veel verder waag dan een opwarmlasagne, al kan dat in een microgolfoven soms ook knetterende resultaten geven.

Maar ik klaag niet, het kan nu eenmaal niet altijd haute cuisine zijn. En dan zullen de gerechten die Herwig en ik vanaf volgende week weer samen zullen tevoorschijn toveren onder de afgunstige blikken van kwijlende kotgenoten misschien des te beter smaken. Wie weet wagen we ons wel aan de nu al legendarische Hot Jambalaya! Een uiterst geheim gerecht dat zo exclusief is dat het zelfs zijn eigen act heeft... Wat die precies inhoudt behoort echter tot de interne keuken. Al kan ik bij wijze van sluieroplichting wel meedelen dat er jungledrums, vuurballen, gedoofde lichten, rook, strooien rokjes en een aangepaste versie van de evergreen "Bamboleo" aan te pas komen...

Oja, wie inspiratie heeft voor wat de pot morgen zou kunnen schaffen mag het altijd laten weten.

Tips voor de blok

Mensen die nog steeds in de blok zitten en zich bijgevolg oneindig bezighouden met vanalles en nog wat om maar aan die vervloekte cursussen te kunnen ontsnappen en zo via het afschuimen van het internet toevallig of niet op deze blog terecht zijn gekomen mogen de hemel (en Claude François) prijzen voor deze aanbieding!
(proficiat! u heeft de eerste zin doorworstelt! Niet begrepen? keer dan gerust terug naar start)

Het is algemeen geweten dat er tussen het blokken door pauzemomenten ingelast dienen te worden. Waarna je (in theorie) terug helemaal fit en monter achter de cursussen kunt kruipen om vervolgens te blokken tot de stukken eraf vliegen. De praktijk leert ons echter dat het meestal niet zo loopt! Op zulke momenten staat de creativiteit over het algemeen op een laag pitje, waardoor de pauzemomenten vaak ontaarden in lummelige taferelen in de zetel met daarbij een pak koekjes naar keuze en eventueel een drankje. Daar is op zich natuurlijk niets mis mee, maar de kans dat je daarna vol goede moed terug begint te blokken is relatief klein.

Daarom, dames en heren, stellen wij u voor aan het CLAUDE-FRANCOIS-MOMENT!

Hoe gaat het in zijn werk vraagt u zich af? Wel, na een poos van ongeremd studeren is het tijd om een pauze in te lassen. In plaats van dan naar de koekjestrommel te spurten, opent u uw Itunes of uw cd-speler en drukt het nummer "Alexandrie, Alexandra" van Claude François aan. Wat volgt is een injectie vol vrolijkheid en positivistisch optimisme waardoor uw mondhoeken steil de hoogte in gaan en uw lijf zich automatisch in haast onmogelijke bochten begint te wringen. Hierna bent u helemaal klaargestoomd voor een volgende sessie vethard studeren.

Let wel: Het is af te raden verschillende nummers van deze goddelijke artiest te downloaden of de volledige cd af te spelen, want dat zou te veel van het goede zijn. Bovendien maakt u dan kans op spierverekkingen, glitteraanvallen of elektrocutie. U weze gewaarschuwd.

Why don't you do something

Ooit vertrouwde ik dit toe aan iemand: "ik ga thuis naar mijn bed, doe het licht uit en ineens ben ik klaarwakker! en dan heb ik ineens zin om vanalles te gaan doen! te schrijven, een fantastische tekening te maken,... om eindelijk mijn leven in handen te nemen, want ik ben al 21 en ik sta nog nergens en Britney was op die leeftijd al multimiljonair en dan wil ik rechtspringen en buikspieroefeningen gaan doen om es een beter figuur te krijgen en liedjesteksten schrijven enzovoort en dan sla ik helemaal tilt en krijg ik het kweet nie oe warm en smijt ik al mijn dekens opzij en dan kijk ik op mijn wekker en zie ik dat het al veel te laat is en dat iedereen al slaapt en dat ik maar beter stil in mijn bedje blijf en ga slapen om er morgen werk van te maken... maar om de een of andere reden ben ik smorgens altijd o zo moe en is de douche ALTIJD bezet en ligt er daar plots een berg nieuwe tijdschriften en kranten met hoogst interessante artikels over homofiele pinguins in een Japanse zoo en elektrocutie in dronken bui door val van treinbrug... ". Deze morgen was ik klaarwakker, was de douche niet bezet ( er was wel geen warm water meer, maar ge kunt niet alles hebben natuurlijk) en lagen er geen hoogst interessante tijdschriften en/of kranten in mijn vizier. Het resultaat hiervan is deze blog. Jochei!