Voor de les Creatief Schrijven moesten we deze week een verhaal schrijven. Of beter, een aanzet, eerste versie of deel van een verhaal. Ziehier het resultaat, in deel 1 van het wilde avontuur van Roger en Rita:
Het zou geen dag worden als anders. Rita was met het onbehaaglijke gevoel opgestaan en het had haar de hele ochtend niet meer losgelaten. Misschien was het door dat aanhoudende zwoele weer. Ze sliep al dagen slecht door die hitte. En Roger hield het slaapkamerraam liever dicht ’s nachts nu dat Marokkaanse gezin aan de overkant van de straat was komen wonen.
Zenuwachtig knipte ze het slot van de donkerblauwe handtas op haar schoot steeds weer open en dicht. “Stop daar nu toch een keer mee! Ge haalt me helemaal uit mijn concentratie.” Haar vingers klampten zich rond de tas. Roger snoof diep door zijn neus, draaide de volumeknop van de autoradio nog wat hoger en begon opnieuw luid mee te zingen met de gregoriaanse gezangen op de cd. Wat had hij toch een prachtige stem gehad. Ze was meteen als een blok voor hem gevallen de eerste keer dat hij zijn keel had opengezet. Hij was aan het oefenen met het kerkkoor, zij bracht net verse bloemen uit de zaak van haar ouders naar de heilige Madonna. Sinds die dag had ze geen enkele misviering gemist waarin hij meezong, tot hij uiteindelijk ook haar opmerkte. Dertig jaar lang had hij zich blijven inzetten voor dat koor en dan was er dat spijtig voorval geweest met het wespennest in de dakgoot. Hij heeft nooit meer hetzelfde geklonken. Drie weken later was hij ontslagen uit het koor en nu zeven jaar later had Rita sterke twijfels of ze die nachtegalenstem waarop ze verliefd was geworden nog ooit terug zou horen. Maar Roger bleef volhardend verder oefenen aan zijn glorieuze comeback.
“Godverdomme, welke onnozelaar heeft er zijn auto daar op mijn plaats gezet?!” Het parkeerterrein lag er verlaten bij, met uitzondering van een grote zwarte lijkwagen bij de treurwilg. Traag reed Roger de rode Nissan Micra langs de lijkwagen. “En ’t is er dan nog één van Van Snick. Die weet nu toch al dat wij hier ieder weekend staan?” Aan het einde van de parkeerplaats maakte Roger rechtsomkeer. “Zou die hier nog lang bezig zijn?”, hij drukte twee keer hard op de claxon. “Er is toch plaats genoeg?”, probeerde Rita nog. “Ik zet mijn auto altijd daar en ge weet waarom. De beste plaats van heel de parking. In de schaduw van de boom, maar ook niet eronder, zodat niet heel mijn auto is volgescheten als we terugkeren.” Een man met een zwart pak kwam vloekend aangelopen over het grasveld, stapte in de lijkwagen, reed twintig meter verder en parkeerde de wagen opnieuw. Met een harde klap werd het portier dichtgeknald, waarop de man weer verdween in het groen. “Amai, die was ook niet al te goed gezind. Heb je dat nu gezien? Niet eens een goeiedag.” Verongelijkt reed Roger de auto mooi binnen de schaduw van de treurwilg.
Rita haalde de emmer, de schuurborstel en de schoonmaakproducten uit de koffer. De zon stond hoog aan de hemel. Het asfalt van het parkeerterrein zinderde in de hitte. Ze voelde haar nek tintelen en bedacht dat ze zichzelf was vergeten in te smeren met zonnecrème. Gelukkig had ze aan Roger wel gedacht. Samen liepen ze het pad af. Na hier zes jaar lang ieder weekend te komen, wist ze ondertussen blindelings waar ze zijn moest. Het derde pad naar links, voorbij het kapelletje rechtsaf tot aan de Japanse kerselaar en dan het tweede pad links. Roger wilde ver genoeg van de kerselaar verwijderd zijn, want die vallende bloesemblaadjes maken er toch altijd meteen een slordig boeltje van.
Met stevige bewegingen veegde Rita de schuurborstel over de glimmende granieten plaat en al snel stond het zweet haar op de rug. Hoewel ze hier nu al meer dan zes jaar kwamen vond ze het nog altijd eng om te worden aangestaard door haar eigen portret, met daarnaast de foto van Roger. Onder de foto’s stonden hun namen in koperkleurige letters met daarbij hun geboortedatums gevolgd door een streepje en een lege ruimte. Het was een idee van Roger geweest. Want wie zou hun begrafenissen regelen nu ze geen contact meer hadden met de kinderen? Bovendien hadden ze nu volledig hun eigen zin kunnen doen. De beste plaats van het kerkhof, de zerk die zij wilden, de steensoort: graniet, een duurzaam materiaal en gemakkelijk in onderhoud. Hij had echt aan alles gedacht. Hij begreep dan ook niet waarom er niet meer mensen waren zoals zij.
Spannend! Uw eigen ideeën en fantasieën over het verdere verloop van het verhaal zijn altijd welkom.
Om af te sluiten en bij wijze van bedanking voor het vele leeswerk, nog een Hit Van De Dag. Alstublieft:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten